Concert.

Elk jaar, de tweede zondag in december, al 25 jaar lang, is er in Heerhugowaard een “Kerstconcert” in de Heilige Familie Kerk. Dit jaar dus de 26e aflevering. Ik mag dat al een aantal jaren presenteren en dat vind ik een grote eer. Op de “afdeling” verhalen op dit blog staat ook een verslag uit het jaar 2007. Maar nu even over afgelopen zondag.

Het Don KosakenChor Russland & State Soloist Ensemble “Philarmonia” traden op. http://www.donkosak.com/ Op hun website staat heel veel informatie dus wie zin heeft, ga maar even lezen, heel interessant.

Heerhugowaard ligt in West-Friesland en de Westfriezen gaan niet zo snel uit hun dak. Als iets al erg mooi is dan zegt men hier: MOOI en dat was het dan.
Gisteravond echter was dat totaal anders. Na een afwachtend begin wat het publiek betrof kreeg dit koor en ensemble, maar vooral ook de dirigent, de mensen in de kerk aan het klappen, fluiten en bravo roepen na lied of vier. Het was ook heel indrukwekkend, wat een stemmen, wat een volume, begeleid door balalaika’s en een accordeon. Het is hier eigenlijk niet te beschrijven wat er gebeurde. Kippenvel dat wel.

De solisten waren voortreffelijk, wat een kerels. Ze kunnen een hele kerk vullen met hun stem, maar ook met hele hoge en zachte stemmen tot achteraan toe hoorbaar zijn. Velen van hen hebben een echte kozakken achtergrond door voorouders en/of ouders. Opgegroeid in een tamelijk harde wereld maar met het hart op de juiste plaats. Achter de schermen blijken het hele bescheiden mannen te zijn. Ik leerde even dank je wel in het Russisch en zei zeiden “tot ziens”  bij het weggaan  maar verder kwam het contact niet. Een fotootje? Ja dat kon dan wel. (De foto kon beter, maar erg geduldig poseren was er niet echt bij, hahaha, tenslotte hadden ze pauze !)

De dirigent is   Marcel Verhoeff, ja een Nederlander, bijzonder hoor.

Een zeer gedreven man met een geweldige muzikale achtergrond, dit alles is te lezen op de bovengenoemde website. Een aimabele man. Voorafgaand aan het concert sprak ik even met hem en hij was niet zenuwachtig overtuigde hij me. Na het concert sprak ik hem weer ….. een opgeluchte (dus toch wat zenuwachtig geweest)  en tevreden man die heel graag met zijn mensen nog eens terugkwam. Hij had het geweldig gevonden net als wij allemaal. Ook hij had genoten van het enthousiasme en de omgeving. Een tamelijk kleine kerk en daar zaten dan toch wel even 480 (of ietsjes meer?) mensen in. Normaal staat hij op grote podia en nu op het altaar! Dat was andere koek.

Ik wil het nog even hebben over “DE solist” van de avond. Zijn naam is Evgeny Polikanin en bijzonder aardige man met een stem zo prachtig  en machtig, niet te geloven, wat een volume. Hij over zowat de hele wereld gezongen met wereldberoemde ensembles.

Maar voor dit koor gaat hij helemaal. Dit keer kwam hij net uit Vietnam gevlogen om er weer bij te zijn. De dirigent en hij zijn al 25 jaar bevriend en dat straalt ook af op het optreden. Ieder koorlid en de muzikanten vinden het een feestje om op te treden en zo ook deze solist. Feest maken van het optreden dat is een van hun doelen en dat is gisteravond zeker gelukt. Samen zijn we nog even op de foto gegaan. Ook aan deze foto moest ik nog van alles en nog wat doen om hem redelijk te krijgen, jammer, maar toch een leuke herinnering aan deze fantastische avond.