Zwoegen, zuchten en puffen.

Bridgen doe ik al vrij lang en met heel veel plezier, althans de jaren dat ik het een beetje begin te snappen!
Twee maal in de week speel ik in de competitie met wisselend succes, maar altijd is het een gezellige avond, waarbij je je hersens eens goed laat werken.

Volgende week hebben, mijn bridgemaatje en ik, de laatste van 12 lessen voor gevorderden ….. pffffffff …. en als je nu denkt dat dat gemakkelijk is, dan heb je het goed mis.

Wij krijgen les van een enorme sympathieke bridge leraar. En dat helpt om toch iedere keer naar de les uit te zien.

Daarbij is mijn bridgemaatje een vrolijke meid en een die ook  graag beter wil gaan leren bridgen.
Bridgen is echt je hersens gebruiken, inzicht hebben (of krijgen) veel onthouden en zeker  “kaartgevoel” hebben.
Ik ben pas op veel latere leeftijd  gaan leren kaarten, dus kaartgevoel is bij mij niet van jongsaf aangelegd, zal ik maar zeggen.

Desondanks doe ik mijn stinkende best en soms met een goed en soms met een minder goed resulaat.
Maar het is een verslavende hobby geworden intussen.

Maar om terug te komen op de lesmiddagen…..
Aan deze lessen nemen veel dames en heren van mijn leeftijd deel. Nu zal ik hier mijn leeftijd niet gaan verraden,
maar neem van mij maar aan dat we geen 18 zijn.

Het gezucht en gepuf is niet van de lucht als we proberen alles in ons op te nemen.
Na de theorie, die ingedeeld is in twee blokken, spelen we dan spellen naar aanleiding van deze theorie.

Niettegenstaande dit gezucht en gepuf zijn we er (haast) iedere lesmiddag weer en denken we er
toch in de competitie betere resultaten meer te behalen, dus we gaan stug door met
leren en oefenen .

*******